Sinds 1 januari staat pastoor Thanh Ta aan het hoofd van de parochie De Heilige Familie, een uitgestrekt gebied van Zeist tot Harderwijk met veertien kerklocaties. Met 25 jaar priesterschap achter zich kijkt hij nuchter, maar hoopvol naar de toekomst van de kerk.
Die toekomst is minder vanzelfsprekend dan vroeger. Kerken lopen niet meer vol zoals in de vorige eeuw, erkent pastor Ta. Toch ziet hij daarin geen leegte, maar een verandering: “De mensen die komen, kiezen er bewust voor.” Juist in die betrokkenheid vindt hij vertrouwen. Vrijwilligers en parochianen vormen volgens hem de ruggengraat van de gemeenschap. “Ik zie hier heel veel toegewijde krachten, talenten, goede intenties van mensen. Dus dat geeft mij ook heel veel hoop, ook voor de toekomst. Het motiveert mij om mijn bijdrage te leveren aan het behoud van het katholieke leven hier in deze omgeving.”
Veel reizen
Pastor Sebastian Gnanapragasam vult aan. Zijn werk bestaat uit het voorgaan in vieringen, het toedienen van sacramenten en het bezoeken van zieken. In een parochie die zo groot is, betekent dat veel reizen. “Maar als ik de mensen ontmoet, ben ik meteen blij”, zegt hij. De waardering die hij krijgt, maakt het werk licht, ondanks de afstanden.
Beiden benadrukken dat de essentie van kerk-zijn niet in het gebouw zit. “Ook na de sluiting van de kerken blijft de gemeenschap. Zij blijven samen komen in een gebouw voor een gebed, voor sociale bijeenkomst, ook voor een viering, één keer per maand”, benadrukt pastor Sebastian.
Mensen
Zoals in Maarn, daar wordt niet gevierd dat de kerk 100 jaar bestaat, maar dat mensen 100 jaar samen het geloof beleven. “Ook wanneer kerken sluiten, blijft de gemeenschap bestaan. Dat heb ik in mijn vorige parochie gemerkt. Mensen blijven elkaar opzoeken voor gebed, ontmoeting en steun. Herinneringen aan doop, huwelijk of communie geven kerken betekenis, maar uiteindelijk draait het om wat mensen samen beleven.”
Hij herinnert zich een recent bezoek van een echtpaar dat 50 jaar geleden in de Theresiakerk getrouwd is. “Ze wilden hun kleinkinderen die plek laten zien. “In de liefdevolle herinneringen van de mensen zit meer emoties dan het gebouw.”
