Op een bospad in de Kaapse Bossen stopt hij plotseling. Voor de meeste wandelaars is er niets bijzonders te zien. Een paar varens, een boomstam, wat zonlicht tussen het bladerdek. Timelapse-fotograaf Maurice Hertog kijkt anders. Hij raakte geïnspireerd door de Heuvelrug en bracht zojuist zijn tweede film uit: My Church of Trees.
Maurice bukt en maakt een raamwerk met zijn handen, richting de bomen. “Ik werd getrokken door het kleurcontrast,” zegt hij terwijl hij naar een boom wijst. “Het bruin en groen, het licht dat door het bladerdek komt. Je hebt de boom, de bladeren en de lucht. Dat zijn al drie lagen.”
Heuvelrug
Dat ‘beeldend’ kijken is misschien wel de belangrijkste eigenschap van de Zuid-Limburgse landschap-, nacht- en timelapsefotograaf. Al bijna twee jaar reist hij vrijwel iedere zaterdag naar de Utrechtse Heuvelrug. Met camera’s, accu’s, statieven en een gemotoriseerd systeem waarmee zijn camera langzaam door het landschap beweegt. Wandelaars blijven regelmatig staan. Fotografeert hij dieren?
“Nee”, zegt hij lachend. „Dat vragen mensen bijna altijd. Welke dieren hier zitten weet ik eigenlijk niet eens.” Maurice komt voor licht, beweging en tijd. Met zijn project Where Time Creates Art maakt hij cinematische timelapsefilms waarin wolken, mist, schaduwen en seizoenen de hoofdrol spelen. Zijn apparatuur legt honderden foto’s vast die later samensmelten tot bewegende beelden waarin zichtbaar wordt wat het menselijk oog normaal nauwelijks waarneemt.
Leersumse Veld
“Ik doe eigenlijk niks”, zegt hij onderweg. “Ik zet het klaar. De tijd maakt de kunst.” Dat klinkt eenvoudig, maar achter iedere opname gaat een enorme voorbereiding schuil. Voor een eerder jaarproject Vervlogen Momenten bezocht hij maandenlang dezelfde locatie, het Leersumse Veld. Weersvoorspellingen bepalen zijn planning. Wegen die zijn afgesloten, een verdwenen mistbank of een strakblauwe lucht zonder beweging kunnen een complete dag verpesten.
“Een mooie boom alleen is niet genoeg”, zegt hij. “Dan had ik net zo goed één foto kunnen maken in plaats van zeshonderd.” Wat hij zoekt is een verhaal. Dat kan zitten in rijp op bevroren gras, in mist die door een bomenlaan trekt of in drie oude boomstronken waar nieuw leven uit groeit.
“Hier in de bossen van de Utrechtse Heuvelrug
is waar ik het liefste ben. Mijn kerk van bomen.”
Tijdens de wandeling wijst hij voortdurend dingen aan die anderen voorbijlopen. Een spinnenweb dat plotseling oplicht in de zon. Een zwam op een stam. Een jonge varen tussen afgevallen bladeren.
“In een bos word je gebombardeerd met vormen, kleuren en lijnen. Dan moet je zoeken naar iets dat meteen opvalt.” Juist daarom houdt hij zo van bossen.
Kerk
Zijn nieuwste filmproject – gemaakt en opgedragen aan de Utrechtse Heuvelrug – draagt de titel My Church of Trees. Een ode aan bomen en bossen. “Dit is mijn kerk”, vertelde hij eerder. “De kerk van bomen waar ik het liefste ben.”
Toen hij aan zijn eerste project op de Utrechtse Heuvelrug begon, kende hij het gebied nauwelijks. “Mijn vrouw doet een studie in Utrecht. Ik koos deze bossen uit vanwege de locatie.“ Inmiddels voelt dat anders. “Het heeft wel mijn hart gestolen. Het is een bijzonder stukje natuur.”
Wat hem aanspreekt is niet alleen de natuur zelf, maar ook de afwisseling. “Heide, water, oude lanen, productiebossen, mistige dalen en verborgen bospaadjes liggen hier dicht bij elkaar. Iedere week ontdek ik weer iets nieuws.”
Seconden
Soms levert dat niets op. “Dan sta ik uren buiten voor een opname van enkele seconde”, zegt hij schouderophalend. “Een keer fotografeerde ik anderhalf uur lang een spinnenweb dat onverwacht zichtbaar werd in het zonlicht.” In de uiteindelijke film bleef er vier seconden van over. Maar juist dat hoort erbij. “Soms moet je gewoon geluk hebben.”
Terwijl het zonlicht opnieuw door de bomen breekt, blijft Maurice even stilstaan. Zijn blik glijdt langs een oude boomstam, een mosrand en een smal pad dat verder het bos in slingert. Misschien wordt het niets. Misschien wordt het een paar seconden film. Voor Maurice is dat genoeg. Hij laat zijn grote rugzak van zijn rug glijden en begint met het tijdrovende karwei van het opzetten en instellen van zijn camera’s op een automatisch bewegende statief. Want waar anderen een bos zien, ziet hij verhalen die alleen de tijd kan vertellen.
Zie ook de website Maurice Hertog: Where Time Creates Art