Danique was 28 weken zwanger toen ze hoorde dat het hartje van haar zoontje Senna niet meer klopte. “Ik kon het niet bevatten.” Het is een emotioneel verhaal; de pijn is nooit weg. Ze vertelt wat die periode zo moeilijk maakte, want ze wil juist dat het verlies van een kind in de buik bespreekbaar en beter begeleid wordt.
Kort na de eerste verjaardag van haar oudste zoontje raakte Danique opnieuw zwanger. “Mijn eerste zwangerschap verliep echt geheel volgens het boekje”, vertelt Danique. De tweede zwangerschap was echter moeizamer. “Ik was vaak ziek en had angst dat er iets mis was in de zwangerschap.”
Ondanks haar zorgen, werd zij tijdens controles gerustgesteld. Ze kwam op extra afspraken, maar telkens werd ze gerustgesteld dat er niks aan de hand was. Toch voelde ze, hoe toepasselijk, in haar onderbuikgevoel dat iets niet klopte.
Het bleek dat het mis was, toen tijdens een controle bleek dat haar vliezen waren gebroken. Veel te vroeg voor de bevalling. “De weeën hadden niet doorgezet en ik had geen idee dat ik met gebroken vliezen liep”, aldus Danique.
Dit leidde tot een ziekenhuisopname. Waar ze voor vreesde werd werkelijkheid. De hartslag van haar baby was onregelmatig en de artsen maakten zich zorgen. “Ik moest per direct met ambulances, sirene en zwaailichten naar een academisch ziekenhuis.”
Ze lag twee dagen aan in het ziekenhuis aan de apparatuur en deed geen oog dicht. Ze werd daarna gerustgesteld; de baby deed het volgens de artsen goed, ze kon nu rustig gaan slapen.
Het verlies van Senna
De dag erna werd Danique wakker in een nachtmerrie. “Na het ontbijt kwamen ze mijn kamer in om me opnieuw aan het CTG, het apparaat wat een hartfilmpje van de baby maakt, aan te sluiten. Ze konden geen hartslag vinden. Mijn baby was overleden in mijn buik. Het was onwerkelijk.”
Daarna volgde een echo, het bleek dat Senna, zoals ze hun kindje later zouden noemen, niet meer leefde.
“Eigenlijk wilde ik op dat moment iedereen in de ziekenhuiskamer weg hebben. Ik wilde gillen, maar ik kon dat niet. Ik wilde het niet aanvaarden.”
Het ongeboren kind was nog in haar buik, dus moest Danique nog bevallen. “Ik mocht dat op mijn eigen tijd doen. Ik was echt baas over mijn eigen lichaam en daar ben ik heel dankbaar voor.”
Het vervolg
Nog niet bekomen van het verlies, kwam direct een tijd van regelen. “Ik moest voor een uitvaart zorgen, terwijl ik mijn kindje nooit had gezien of in mijn armen had gehouden. We hadden nog niet eens een naam voor onze zoontje.”
Vervolgens moest er gekozen worden welke onderzoeken ze voor het kind willen. Zo moest Danique allerlei keuzes maken, terwijl ze nog in shock was.
Aandacht voor stilgeboorte
Danique merkte na haar verlies dat veel meer mensen hiermee te maken hebben, maar het niet besproken wordt. Ze deelt daarom haar verhaal. “Ik vind het mooi om de wereld te vertellen over mijn zoon. Voor mij begon het moederschap van Senna al op het moment dat ik in verwachting was. Nu ben ik mijn zoon verloren, maar hij zal altijd onderdeel van ons leven.
Daarnaast vindt Danique dat het onderwerp stilgeboorte meer aandacht mag krijgen, waardoor ze ook mee heeft gewerkt aan een boek over stilgeboorte. “Ik heb de afgelopen periode projectleider mogen zijn van het boek Geboren in stilte, samen met Stichting nooit voorbij.”
Boek
Ze schreef uiteindelijk een boek, niet alleen over haar eigen verhaal, maar van zeventien ouders die hetzelfde meemaakten. Het boek komt zaterdag 10 oktober uit, een dag in de week van de Baby Loss Awareness Week.
De uitzending van Ik mis je is vrijdag 9 oktober om 16.25 uur te zien op NPO1.
Kijk naar het hele verhaal van in onze video.