Afgelopen seizoen zijn er vier oud-spelers van BZC Brandenburg Nederlands kampioen waterpolo geworden. Alle vier hebben ze vroeger bij de club in Bilthoven nog in hetzelfde jeugdteam gezwommen, toch wil Max van der Werve niet spreken van een gouden lichting. “Naast ons vieren, speelt er van onze lichting nog maar een speler bij Brandenburg, de rest is gestopt. Dus een echte gouden lichting is niet helemaal passend.”
Max werd samen met zijn broertje Jort van der Werve en oud-Brandenburg teamgenoot Jorren Hanselaar Nederlands kampioen met ZPC Amersfoort. Voor het eerst sinds 27 jaar mocht deze club weer eens een kampioenschap vieren. Max van der Werve had een enorm aandeel in dit kampioenschap met 119 doelpunten, waarvan 91 in de competitie. “Maar het is echt een teamprestatie. Ik moet ook de ballen op de juiste manier krijgen, anders kan ik niet scoren. Ik kan ook bijvoorbeeld minder goed verdedigen dan mijn broertje en verdedigen is ook belangrijk binnen het team. Uiteindelijk doe je het met het hele team. Als je dan eindelijk een kampioensfeest kan vieren, dan is dat wel heel bijzonder. ZPC is ook geen kleine club. Wij zijn qua ledenaantal een van de grootste van Nederland en ook de faciliteiten hier zijn enorm.”
Ik moet de ballen op de juiste manier krijgen,
anders kan ik niet scoren.
Terwijl Max verder vertelt over het grote kampioensfeest, waar met 71 vrijwilligers gezorgd werd voor een onvergetelijke dag, komt de TeamNL-auto van Sarah Buis langsgereden. Ook zij heeft een Nederlands kampioenschap mogen vieren, maar dan bij de vrouwen. Zij is de keepster van GZC Donk en ook oud-teamgenoot van Max van der Werve bij Brandenburg. Het was afgelopen seizoen haar eerste seizoen bij Donk en meteen wist Donk voor het eerst in zes jaar weer het kampioenschap te bemachtigen. “Maar ik was niet de ontbrekende schakel”, zegt Sarah, “We doen het met de hele groep, met alle dertien speelsters en misschien nog wel meer. Het is gewoon een fantastische teamprestatie.” Er verschijnt meteen een glimlach op het gezicht van Max als Sarah dit zegt: “Dat was precies het antwoord dat ik gaf”.
Vertrek bij Brandenburg
Sarah was nog maar een jeugdspeler toen zij het zwembad van Brandenburg achter zich liet. “Tot en met de onder-13 heb ik bij onder anderen Max in het team gezeten. Het seizoen daarna ging het team over naar de onder-15, daar werden de jongens en meiden gescheiden. Toen stond ik voor de keuze om bij oudere meiden te blijven spelen bij Brandenburg, of de stap naar een andere club te maken en met leeftijdgenoten in de jeugd te spelen. Uiteindelijk ben ik hierdoor bij UZSC Utrecht terechtgekomen. Daar heb ik de rest van mijn jeugd gespeeld en ben ik uiteindelijk in het eerste terecht gekomen. Op een eenjarig uitstapje naar Hongarije na, heb ik hier de afgelopen jaren gespeeld. Met als mooiste herinnering de tripel die we wisten te winnen.”
“Afgelopen jaar heb ik de beslissing genomen om te vertrekken naar Donk. Ik wilde meer om de prijzen gaan spelen en ik hoorde dat twee spelers van het nationale team terug naar Donk zouden gaan. Dus dacht ik ‘hier maak ik de meeste kans’. Uiteindelijk zijn we met zes internationals naar Donk gekomen, iets wat puur toeval was, we wisten dat niet van elkaar. Nu hebben we in ons eerste jaar meteen een kampioenschap te pakken.”
In de Nederlandse competitie zijn we semi-prof,
in Spanje zijn het allemaal professionele waterpoloërs.
Max heeft het langer bij Brandenburg volgehouden en uiteindelijk zelfs het eerste gehaald: “Het eerste van Brandenburg speelde destijds in de Eredivisie, maar altijd onderin. Toen ik een paar jaar bij de selectie zat degradeerden we naar de eerste klasse. Dat was voor mij het moment om voor mijn carrière te kiezen en een stap te maken. In de onder-17 speelden wij met een combiteam van BZC Brandenburg en ZPC Amersfoort. De stap naar ZPC was daarom ook al snel gemaakt. Daar heb ik nu zeven jaar gespeeld, met als kers op de taart het kampioenschap dit jaar.”
“Volgend jaar ga ik de stap naar het buitenland maken. Ik ga naar Barcelona om voor Club Natació Rubí te spelen. In Spanje is het waterpolo een stuk professioneler. In de Nederlandse competitie zijn we semi-prof, in Spanje zijn het allemaal professionele waterpoloërs. Veel internationals spelen daarom ook in het buitenland, vandaar dat ik deze stap ook ga maken. Op deze manier hoop ik mij weer verder te kunnen ontwikkelen.”
Brandenburg
Ondanks dat beide spelers nu al een tijd weg zijn bij Brandenburg en ook niet meer in de buurt wonen, blijft Brandenburg toch een speciaal plekje in hun hart houden. Het zwembad Brandenburg, waar de waterpolovereniging gevestigd is, is in 2019 herbouwd. “Wij zijn eigenlijk nog nooit in het nieuwe zwembad geweest”, bekent Max als wij naar het gebouw lopen. Beiden sluiten een terugkeer naar het nieuwe zwembad niet uit. “Ik heb nog steeds veel contact met vrienden van vroeger en oude teamgenoten. Ik kom dus ook nog wel eens in deze buurt. Soms mis ik het ook weleens. Dus misschien als ik wat ouder ben, kom ik nog weleens terug. Alleen nu nog niet, dat zou niet goed zijn voor mijn carrière”, geeft Max aan over zijn toekomst. Sarah sluit zich daarbij aan: “Als ik wat ouder en aan het einde van mijn carrière ben. Als ik dan nog in de buurt woon en er spelen hier nog vriendinnen van mij, dan zie ik mijzelf zeker nog eens terugkomen.”
“Brandenburg voelt gewoon altijd als thuiskomen. Veel vrienden van vroeger van hier zijn ook komen kijken bij de finalewedstrijd van het kampioenschap. Van hen heb ik ook meteen allemaal felicitaties gehad. Brandenburg is gewoon een echte familieclub”, zo besluit Max.
