Paul uit Zeist overkwam het: een heftige aanvaring met een onbekende buurtgenoot die vervolgens in de buurt van huis tot huis ging om hem op te sporen. Wat te doen? Hij zocht hulp bij Buurtbemiddeling.
Bij het late rondje in de buurt op een donkere avond, ontglipte zijn hond Henk hem. “Ik was hondenpoep aan het opruimen. Het was zo donker dat ik moest bijschijnen met een mobieltje en zo kom je handen tekort. Hond Henk trok zich los.”
Henk ontdekte een andere, kleine hond verderop in de straat. “Ik hoorde een hoop gekef en ging er op af. De eigenaar van die hond had het keffende dier opgetild. Tot mijn verrassing begon hij te schelden. Hij beweerde dat deze confrontatie weleens de laatste adem van zijn hond kon zijn. Hij zei ook nog dat hij wist waar ik woonde. Het was zo agressief en emotioneel. Om de boel niet verder te laten escaleren, heb ik de hond bij de kladden gegrepen ben naar huis ben gegaan.”
Honkbalknuppel
Een paar weken later werd Paul door buurtbewoners gebeld. Er gingen mensen van huis tot huis om de eigenaar van hond Henk te vinden. “Later kwam hij aan de deur om verhaal te halen. Hij zei dat zijn hond nog steeds gezondheidsproblemen had van de aanvaring en dat zijn kinderen niet meer in het speeltuintje durfde te spelen omdat ze bang waren voor hond Henk. Dat verbaasde mij, omdat Henk nog nooit heeft gebeten en daar toen ook geen sprake van was. Hij was alleen bereid een e-mailadres te geven. Wat moest ik doen? Een vervelende situatie, want het ging om een voor mij onbekende buurtgenoot. Maar als hondeneigenaar kom je elkaar toch vaak tegen. Het hield me bezig. Ik was bang voor escalatie als ik contact zou opnemen. Dan haal je je van alles in je hoofd. Straks staan er drie man met een honkbalknuppel op me te wachten.”
‘Ik was blij dat er een gesprek mogelijk was.
Het gaf me een gevoel van veiligheid.’
De omgeving attendeerde hem op de mogelijkheid van buurtbemiddeling om in gesprek te komen met de buurtgenoot. Vanaf het moment dat hij Buurtbemiddeling had benaderd, was er rust. “Het voelde goed dat ik mijn verantwoordelijkheid had genomen. Ik was blij dat er wellicht een mogelijkheid gezocht kon worden voor een gesprek. Het gaf me een gevoel van veiligheid. De coördinator legde uit dat Buurtbemiddeling vrijwillig is. Misschien zou de ander niet open staan voor een gesprek, toch voelde ik me gesteund door Buurtbemiddeling.”
Hand geschud
Er kwam een gesprek. “De scherpe kantjes waren er inmiddels van af. Het was niet handig van mij dat ik wegliep. Dat heb ik kunnen repareren door Buurtbemiddeling in te schakelen. Dat maakte een wereld van verschil: ik kan het iedereen aanraden die in zo’n situatie zit.”
Paul en de buurtgenoot hebben elkaar de hand geschud. “Ik denk niet dat de overigens vriendelijke meneer spontaan op me af zal lopen bij een volgende ontmoeting met de honden. Maar we hebben elkaar begrepen. Ik weet zeker dat hij niet zal zeggen: ‘Daar heb je die kerel met die hond die niet te vertrouwen is’. We hebben samen de situatie kunnen uitpraten.”
Meer weten over Buurtbemiddeling? Lees het interview met buurtbemiddelaar Hanneke en de coördinator Buurtbemiddeling van MeanderOmnium.
