Ze woont nog geen jaar in Amerongen, maar kon niet wachten tot ze haar stempel op –of liever: vóór– het huis van haar echtgenoot kon drukken. Margriet Bouman-Bakke wilde een buurtkastje en ze timmerde het zelf.
De vrouw van ‘jonge Sas’, zoals haar man in Amerongen bekend staat, maakte meteen indruk met haar initiatief. ‘Geef wat je kunt missen, neem wat je nodig hebt’, is haar motto. Amerongen weet het goed gevulde kastje aan de Koningin Julianalaan 42 goed te vinden. Tandpasta, menstruatieproducten, blikjes voedsel: ze weet inmiddels aan welke producten er behoefte is en heeft dat ook bij het Armoedefonds gecheckt.
“Ik heb hier in de wijk als verpleegkundige gewerkt. Een heerlijke volksbuurt is het. Maar ik weet dat er best wat zorgelijk situaties schuil gaan achter al die ramen.” Haar contacten bij de thuiszorg leveren nog weleens overgebleven incontinentiemateriaal op: ook een populair product in de weggeefkast.
Prakjes rondbrengen
Mensen helpen is haar ding. “Ik ben opgegroeid op een boerderij in Echteld. Mijn moeder zorgde voor de hele straat. En de huizen liggen ver van elkaar daar in de Betuwe”, lacht ze. “Dan moesten wij op het fietsje met twee borden warm eten op elkaar, met een theedoek erom, prakjes rondbrengen of gaan gras maaien. Het zit er in, mijn zus is precies zo. En als je zelf dan eens wat hebt, vraag je ook makkelijker om hulp.”
Het buurtkastje bevat producten voor iedereen die wel een steuntje kan gebruiken. Bij aankomst in de Koningin Julianalaan is er net een buurtgenoot in het buurtkastje iets aan het zoeken voor een familielid. “De laatste week van de maand is het altijd drukker”, weet Bouman. “Een teken dat veel mensen het hier echt niet breed hebben.”
“Maar”, nuanceert ze, “het kastje is er ook voor producten die mensen zelf niet gebruiken. Zo gaan we voedselverspilling tegen. Het is halen en brengen: dat mag allebei. Laatst zag iemand mooie oorbelletjes – ik heb ook wat cadeauproducten in de kast – en die heeft ze geruild voor een nieuw paar dat ze zelf had liggen. Ik wil iedereen erbij betrekken”, vertelt ze.
Niet in mijn eentje
Daarvoor gebruikt ze Facebook en dat werkt goed: het kastje trekt de aandacht. “Superfijn dat mensen spontaan komen brengen. Het is niet de bedoeling dat ik in mijn eentje het kastje ga vullen. Althans”, vult ze aan, “morgen ga ik naar Duitsland en daar koop ik wel van de producten die erg in trek zijn. Dat vind ik gewoon ook ontzettend leuk.”
Het levert ook allerlei leuke contacten op. “Ik drink inmiddels koffie met de oudere dames aan de overkant elke maand. Dan hoor ik al het nieuws uit het dorp.” Margriet waakt zelf wel voor de privacy van de bezoekers. De buurtkast staat schuin naast haar huis om mensen wat privacy te gunnen. Ze maakte verlichting in de kast die 24 uur per dag open is. “Dat lampje gaat aan als iemand in de avond of nacht het deurtje open doet. Niet iedereen vindt het leuk om gezien te worden en dat begrijp ik.”
Overigens vindt ze het ook prima als mensen producten bij haar voordeur –die vaak open staat– afgeven. “Val maar binnen, ik vind dat gewoon gezellig. Ik houd de spullen in de kast in de gaten en houd ook wat achter de hand voor de momenten dat de kast leeg raakt.”
Met en voor elkaar
Aan haar gezicht is te zien dat het kastje en wat het doet voor de Amerongse buurt, haar gelukkig maakt. “Zo leuk dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor de kast! Laatst was hij op een paar producten na leeggehaald. Daar was ik wel verdrietig van”, zegt ze eerlijk. “Ik heb geaarzeld of ik een cameraatje zou ophangen. Maar nee, ik doe het niet. Ik blijf de mensen vertrouwen. En weet je wat?”, straalt ze. “Een paar dagen daarna was hij weer tot de nok toe gevuld. Hartverwarmend hoe we elkaar helpen. In Amerongen doen we het met elkaar en voor elkaar: dat is de kracht.”
