Het is zomer! Terwijl de meesten vakantie vieren, zijn anderen juist extra hard aan het werk.
Omroep ZOUT pakt deze week de veerpont over de Lek.
“Goedemorgen! Da’s dan 1 euro 85. Pin of contant?” Veerpontkapitein Kor Jager moet al duizenden keren de Lek bij Wijk bij Duurstede zijn overgestoken. Achter het stuurwiel of op de veerpont langs auto’s, fietsers en voetpassagiers. “Maar dit uitzicht verveelt nooit.”
Een hemelsblauwe lucht met indrukwekkende wolkenpartijen, de zon die schittert op het water, de dijk die in de verte verdwijnt: de Lek en het rivierlandschap biedt inderdaad prachtige vergezichten. Kor kan er van blijven genieten. Maar veel tijd om weg te dromen heeft hij niet. Op deze ochtend om 10.30 uur staat er bij aankomst bij de Lekdijk West aan de Wijkse kant een rijtje auto’s en een viertal fietsers te wachten om met het Beusichemse veer overgezet te worden. En buiten de spits is de veerpontmedewerker op deze dienst van Ton Paulus Veerbedrijf kapitein en controleur ineen.
Als iedereen op de pont is gereden of gelopen, gaat Kor langs de autoraampjes en fietsers om de overtocht af te rekenen. De verschillende tarieven kan hij wel dromen. Hij begroet iedereen vrolijk, maar vandaag geen tijd voor een kletspraatje. “Het is fijn voor de passagiers als we dat afrekenen snel doen”, legt hij uit. “Want pas na deze betaalronde kan ik naar de stuurhut om de pont over te zetten. Als ik soms pas na aankomst bij de overkant de tijd heb om af te rekenen, zie je mensen kijken: ‘Komt hij nog?’ Want iedereen wil natuurlijk snel van die boot af om zijn reis te vervolgen.”
Marifoon
En inderdaad. Als Kor op opgewekte toon in de cabine via de marifoon contact legt met een naderend scheepje om af te stemmen of hij eerst passeren mag, draaien fietsers zich al om te kijken waar hij blijft. “Ik blijf daar rustig onder. Natuurlijk werken we zo snel als het kan, maar het duurt zolang als het duurt. Ik blijf relaxed.”
Hoelang duurt de overtocht? Hij slaat zijn hand voor zijn mond. “Geen idee!”, schatert hij. “Ik doe dit ook pas 22 jaar.” Om serieus te vervolgen: “Nee, elke overtocht is ook anders. Als de stroming sterk is, duurt het langer. En het hangt er natuurlijk ook van af hoeveel mensen ik op de boot heb. Willen ze pinnen? Slaat er een motor af?”
Later zegt hij, bij een groep van 12 motoren: “Ze zijn met elkaar aan het toeren. Maar ze willen allemaal apart afrekenen. Dat is jammer hè, dat kost veel tijd”. Want inderdaad: op de weg naast het Beusichemse veerhuis staat alweer een rijtje auto’s te wachten. Lang duurt dat nooit. Tussen 6 uur ’s morgens en 22.30 uur ’s avonds vaart het veer continu heen en weer over de Lek.
Kor vindt het fijn, een volle lading. “Er zijn ook tijden dat je staat te kijken: ‘komt er nou nog iemand?’ En ik houd de gang erin. Het is voor mensen aan de overkant niet fijn als ze staan te wachten en ik treuzel in de hoop dat er nog meer passagiers aan komen. De wachtenden willen beweging zien en dat begrijp ik heel goed. Zo’n automobilist eet zijn stuur op als hij mij maar ziet staan kletsen. Maar echt, van alle passagiers is 99 procent aardig.”
“Wachtenden willen beweging zien
en dat begrijp ik heel goed”
Net zo druk
Kor doet ook de planning van de beide Wijkse ponten. Als het zo uitkomt, springt hij ook bij de Limburgse diensten van het bedrijf bij. Hij was gisteren nog op een bijeenkomst over de gevolgen van de dijkverzwaring. “Ik denk dat het net zo druk blijft tijdens die werkzaamheden. De dijk blijft aan deze kant gewoon open.”
Het is maar een klein stukje, van Wijk naar Beusichem aan de overkant. “De pont verbindt provincie Utrecht met provincie Gelderland. Als we ‘112’ oproepen, moeten we goed duidelijk maken welke meldkamer we moeten hebben, en waar de ambulance moet zijn. Anders staat hij aan de verkeerde kant.”
Een automobilist vraagt waar moet gaan staan. “Mensen denken dat de vracht een beetje verdeeld moet worden. Nou, deze boot kan heel wat aan hoor. Zet maar neer waar je wilt. Alleen als er hele sterke stroming is, is het handig om een zware vrachtwagen aan de goede kant te zetten.”
Gierbootjes
Hij legt uit dat dit Beusichemse veer een gierpont is. “Die maakt gebruik van de stroming van de rivier. Zie je die kleine bootjes in de verte?”, wijst Kor. “Dat zijn gierbootjes die aan een kabel op de bodem vastzitten.” Er volgt in rap tempo een uitleg over de technische aspecten van een veerdienst. “We hebben allemaal een vaarbewijs en volgen trainingen. Het omgaan met die stromingen als je de rivier dwars oversteekt, is toch een aparte tak van sport.”
“Die rode gloed boven de rivier
als de zon ondergaat. Schitterend gewoon”
Hij staart even in de verte. “Kijk nou toch hoe mooi dat eruit ziet. Als er geen wolken zijn en het is kraakhelder, dan komt daar die zon op boven die bomen. Oh, zo mooi”, geniet hij. “En aan de andere kant die rode gloed boven de rivier als de zon ondergaat. Schitterend gewoon.”
Kor begroet een vrachtwagenchauffeur, en later een andere bekende. Hij woont hier in de buurt. “Ongeveer een kwart van de mensen op de pont, is recreant of toerist. In de zomer worden dat er nog meer. Die mensen hebben geen haast natuurlijk. Dan vragen ze waar ze lekker fruit kunnen krijgen, en of er een restaurant ergens is. Ik vind dat heel gezellig, zo’n praatje. Vaak adviseer ik ze dat ze een mooie foto kunnen maken met de reddingsboeien als frame. Ik ben ook wel trots op deze pont. Ach, het is natuurlijk weleens lastig als een nieuwe passagier niet weet dat de overtocht betaald moet worden. Dan moeten ze soms een tas uit de achterbak halen.”
Nooit meer op vakantie
Gaat Kor zelf nog op vakantie deze zomer? Hij lacht. “Na de laatste vliegvakantie naar Turkije, met een krappe stoel en gedoe met de koffers, zei ik tegen mijn vrouw: ‘Je mag best met je zus op vakantie, maar ik ga niet meer.’ Waarom zou ik?”, vraagt hij, met een breed armgebaar naar de rivier. “Ik woon hier in deze prachtige omgeving en ik heb het mooiste uitzicht van Nederland.”
