Gladde straten? Buren helpen elkaar

Overlast, schade en ongemak. En toch bracht het barre winterweer met de gladheid ook het beste in mensen naar boven. Buren en buurtgenoten staken een helpende hand uit.

“Zullen we je even een zetje geven?” De medewerkers van de viskraam op het dorpsplein van Austerlitz stappen hulpvaardig uit hun bus om een dame in een kleine personenauto te helpen. De auto met kleine bandjes zit vast in een flinke berg ijzige sneeuwdrab naast de weg. Met het duwtje van haar helpers kan ze veilig wegrijden, maar niet nadat ze lachend haar duim opsteekt: missie geslaagd.

Boodschappen halen
Ook inwoners van Leersum laten zich van hun behulpzame kant zien. ‘Iemand boodschappen nodig? Laat het me weten, ik kan helpen.’ Ana Mihali deed dit aanbod via Facebook. “Ik ben vrijwilliger bij een vereniging en coördinator van de Roemen in Nederland. Tijdens de coronaperiode deed ik hetzelfde: mensen helpen waar nodig. Die ervaring is me bijgebleven”, vertelt de Leersumse. “Het voelde als vanzelfsprekend mijn hulp aan te bieden, ook in mijn eigen buurt. In moeilijke momenten is solidariteit extra belangrijk.”

Ze zag dat vooral oudere mensen en buren die minder mobiel zijn, hulp nodig hadden. “Ik kreeg reacties, maar het kost soms wat tijd om vertrouwen op te bouwen. Dat begrijp ik volledig. Het is normaal dat mensen eerst terughoudend zijn. Met openheid en geduld groeit dat vertrouwen. Daarna waren de reacties heel warm en dankbaar”, is haar ervaring.

Ook dorpsgenoot Lis Wulff gebruikte een lokale Facebookgroep om haar aanbod te doen buurtgenoten te helpen. Ondanks haar eigen fysieke beperking, biedt ze aan om kleine boodschappen te halen voor haar buren, vooral tijdens de winterse omstandigheden. Heel gewoon, vindt ze zelf.

De complimenten die ze van dorpsgenoten krijgt, vindt ze niet nodig. “Ik vind het heerlijk om te wandelen en naar buiten te gaan. Dan kan ik ook best voor een buurvrouw of een buurman een boodschapje doen.” Toen ze zelf haar straatje aan het sneeuwschuiven was, sprak een inwoonster van even verderop in de straat haar aan. “Ineens stond ze voor mijn neus: ‘Hé Lis, zal ik je even helpen scheppen?’ Superlief vind ik dat.”

Lis benadrukt het belang van elkaar helpen in de gemeenschap. “Het gaat niet om mij, maar om mensen te helpen die een boodschap nodig hebben en die zelf niet door de sneeuw durven te stappen.” De boodschap moet wel in haar rugzak passen, want zelf loopt ze met stokken om haar balans in de sneeuw niet te verliezen.

Wegvegen
Toen ze toch bij de winkels was, kwamen die stokken goed van pas. “Iemand sprak met aan bij een winkel. Een meneer die naar  buiten liep, kreeg een stuk sneeuw in zijn nek. Toen heb ik met die stokken even dat ijs weggeveegd bij twee winkels. Dan hebben anderen daar geen last van.”

Ze hoopt dat haar initiatief anderen inspireert om hetzelfde te doen: “Als er in elke straat of buurt maar iemand is die dat dan doet, dan hebben we het samen voor elkaar.” Er moet haar nog iets van het hart: “De vakken bij de supermarkt waren best leeg. Dat komt ook omdat mensen veel meer inslaan. Dan denk ik: ‘doe dat niet, denk ook aan je medemens.”

Veel aanvragen kreeg ze nog niet. “Mensen vinden het moeilijk hulp te vragen. Dat herken ik wel. Daarom heb ik bij de buren hier in de straat een paar kaartjes door de bus gedaan.”